Kontinente mugikorraren teoria

Irla japoniarrak ez dira mende luzeetan zehar lurrikara handien desastreak jasan dituzten bakarrak, ez eta gutxiago ere. Ozeano Pazifikoa inguratzen duten ia lurralde guztiak -Hegoamerikako ekialdeko kostatik hasita, Alaskaraino, eta Zelanda Berritik bestalde, Japonia bera ikutzeraino- biolentzia geologiko bortitza jasan dute historian zehar.

Arku erraldoi horretan mundu osoko lurrikara guztien 3/4 baino gehiago gertatzen dira., bertan 600 sumendi bizi baino gehiago daudelarik.

Aspalditik ezagutzen zuten zientzilariek "su eraztun" hau, benetan erraza baita mapa batean forma hartu eta lokalizatzea. Hala ere, 1960. urterarte inkognita bat izan zen eraztun hau, ez bait zitzaion logika bat aurkitzen. Aipatutako urtean, teoria batek indarra hartu zuen: Kontinente mugikorraren teoria ahalegia. Ordundik hona, munduko leku desberdinetako ikerkuntzek zera erakutsi dute, Lurraren azala plataforma desberdinetan desberdintzen dela; Pazifiko Ozeanoaren azpian kokatuta dauden plataformak mantxo bada ere, etengabe ari dira mugitzen, batzutan plataforma kontinentalen azpian inkustratzen direlarik. Fenomeno honek hain tenperatura altuak sortzen ditu, non arroka desegin eta magma bero bat sortzen duten. Hau denborarekin, kanpora irtetzen da sumendien erara.

Batzutan plataformen talkak trabatu egiten dira eta tentsioa akumulatzen dute. Hauek berriz, lurrikaretan bihurtuko dira. Horrela gertatu izan da beti, aipatutako eraztun guztiaren luzera guztian -Chile, Mexico, California, Alaska, Japonia, Txina eta beste toki batzu- eta horrela izaten jarraituko du.

-Indonesian eman diren sumendi erraldoietatik hasita, Chilen gertatutako sismoetara, su eraztun honetan eman dira planetaren lurrikara bortitzenak. "Zonalde lehergailu" hau -ezkerraldean agertzen dira puntu gogorrenak- 330 sumendi aktibo dauzka eta urtean 3000 lurrikara (handi eta txiki) baino gehiago izaten ditu.

- Honela geratu zen Tokyo Kantoren lurrikarak astindua eman ondoren...